Burger Chef



Autor: Gordon Kakegamic. Rok: (pytać autora).

Język: Turbo BASIC XL



Nie, nie, to nie będzie gra automatowa w BASIC-u. Po prostu „Burger Chef” jest klonem automatowej gry „Burger Time”, pierwotnie wydanej Japonii w 1982 roku pod nazwą „Hamburger”. A to zrzut ekranu „naszej gry”:



Zastanawiałem się jak w przypadku tej gry odpowiedzieć na odwieczne pytanie nurtujące każdego gracza: „jak grać”. Na szczęście wyręczył mnie autor, zamieszczając dokument z jej opisem. Niektórzy pewnie powiedzą, że to nadmierne rozpieszczanie gracza, przecież prawdziwy gracz żadnej instrukcji nie potrzebuje! Jednak oddam głos autorowi. Nie bezpośrednio, po to na dyskietce jest stosowny dokument, ale po przetłumaczeniu z niewielkimi skrótami. Do rzeczy:



«Celem gry jest wyprodukowanie hamburgerów w twojej fabryce, unikając paskudów. Są to Willy Weeny, Fred Jajko i straszny Pan Marynata (Mr. Pickle).



Wystarczy przejść się po różnych składnikach hamburgera, a te zaczną spadać aż powstanie na dole ekranu cały hamburger. Jest 8 poziomów, w których hamburgery muszą być zrobione. Jednak paskudy próbują ci w tym przeszkodzić, a i zegar premii tyka... Możesz je ogłuszyć odpowiednią dawką pieprzu. Masz trzy takie dawki na poziom, więc używaj ich mądrze. Można też przejść po oszołomionym paskudzie, byle szybko, odzyskuje świadomość po kilku sekundach. Możesz też zniszczyć paskuda, upuszczając na niego jakiś składnik burgera albo pozwalając, by spadł razem z nim. Pytasz jak? Wejdź na składnik i poczekaj aż paskud znajdzie się na nim lub pod nim. Wtedy zejdź ze składnika, a on spadnie, pociągając za sobą paskuda. To trudny manewr, ale trening czyni mistrza».



Punktacja:



Upuszczenie składnika – poziom krokwi 10 pkt, poziom dolny 15 pkt.

Zgniecenie paskudy 100 pkt, zrzucenie 200 pkt.

Ukończenie poziomu – premia punktowa.

Oswobodzenie szefa kuchni 10000 pkt.



Grę nieco utrudnia nieprecyzyjne sterowanie – dżojstik działa z nieznacznym opóźnieniem (emulator Altirra), ale jak napisał autor „trening czyni mistrza”.



Ech, zgłodniałem... czas chyba zagrać!