# &kde; - "Grzebanie pod maską"

Nicolas
Goutte
goutte@kde.org

## Ręczna edycja plików konfiguracyjnych

### Wprowadzenie

W &kde; można łatwo edytować pliki konfiguracyjne za pomocą prostego edytora tekstowego jak &kate;, bowiem są one zapisane w formacie zwykłego tekstu.

Przykład pliku tekstowego:

    [General]
    AutoSave=1
    LastFile=/var/tmp/test.txt

Pliki konfiguracyjne zalogowanego użytkownika są przechowywane w katalogu `.kde/share/config` (zamień `.kde` na ustawienie $`KDEHOME`), zaś pliki globalne znajdują się w podkatalogach `share/config` katalogu instalacyjnego &kde; (możesz go znaleźć przez wydanie polecenia `kde-config --prefix`). Nazwy plików konfiguracyjnych są zwykle zakończone na literki rc np. `kopeterc` od multikomunikatora &kopete;.

Ręczna edycja plików konfiguracyjnych może narazić &kde; na utratę stabilności. Programy zwykle nie sprawdzają tego, co odczytują z plików konfiguracyjnych. Oznacza to, że przez niepoprawne ustawienia, program może pracować nieprawidłowo, a nawet wyłączyć się.

### Kopie zapasowe

A więc pierwszą zasadą jest zrobienie kopii zapasowej pliku, który chcesz edytować. Kopie najlepiej przechowywać poza katalogiem `.kde` (lub odpowiednio $`KDEHOME`). Abstrahując, robienie kopii jest dobrym pomysłem w ogóle. Może się zdarzyć, że jakiś program się zawiesi i zniszczy plik konfiguracyjny (np. ustawienia &kmail-dopelniacz;, które są przechowywane w pliku `kmailrc`. Teoretycznie nic takiego nie powinno mieć miejsca, ale lepiej dmuchać na zimne.

### Edycja

Po co w ogóle modyfikować pliki konfiguracyjne? Np. po to, żeby włączyć tryb pracy w kawiarence internetowej. Być może programista poprosił Cię o dodanie jakiegoś wpisu przy próbie rozwiązania problemu z programem. A może chcesz naprawić jakiś problem bez konieczności usuwania całego katalogu `.kde`. Możliwe też, że chcesz zgłębić wiedzę na temat &kde;.

Jakikolwiek masz powód, zakładamy, że chcesz zmodyfikować ręcznie plik konfiguracyjny.

Gdy planujesz wyedytować jakiś plik, upewnij się, że program korzystający z tego pliku jest w tej chwili wyłączony. Jeśli jest to plik używany przez ważne programy &kde;, które nie mogą być wyłączone, rozważ edycję przy wyłączonym &kde;.

Gotowy? Zrób więc kopię pliku (powtarzam się?), uruchom ulubiony edytor (powiedzmy, że będzie to &kate;), otwórz w nim plik (zwróć uwagę na wybór kodowania, powinno być UTF-8, &kate; wyświetla tą pozycję pod nazwą utf8).

Zobaczysz plik w postaci:

    [Grupa]
    Klucz1=Wartość1
    Klucz2=Wartość2
    Klucz3=Wartość3

Możesz teraz zmodyfikować ten plik (uważnie!), a później zapisać go (upewnij się, że zapisujesz w kodowaniu UTF-8).

Następnie możesz wypróbować działanie programu. Jeśli program nie działa poprawnie, zamknij go i przywróć kopię zapasową pliku.

#### Dodatkowe informacje

- zawiera więcej informacji o strukturze katalogów &kde;, dzięki temu znajdziesz plik, który chcesz zmodyfikować.

## Zautomatyzowanie wykonywania zadań dzięki zastosowaniu skryptów

Krótkie wprowadzenie do skryptów dla DCOP, program kdcop. Od tłumacza: ta część jest jeszcze nie dokończona w oryginale.

## Dodawanie specjalnych skrótów klawiaturowych

Wiele nowoczesnych klawiatur posiada różne dodatkowe klawisze, które domyślnie nie są przyporządkowane żadnemu działaniu.

Klawisze multimedialne często generują sygnał, który może być w łatwy sposób wykorzystany jako skrót klawiaturowy dla jakiegoś programu, tak, jak każdy inny klawisz na klawiaturze. Mimo to, niektóre klawisze nie są wykrywane i ich naciskanie w oknie Konfiguracja skrótów nie przynosi żadnego efektu.

Przykładowo niektóre laptopy firmy IBM posiadają dodatkowe klawisze koło strzałek, które wyglądają, jak ikony strona w lewo i strona w prawo.

1. Użyj polecenia `xev` do ustalenia kodów przycisków. W tym przypadku będą to 233 i 234

2. Wybierz jakieś kody klawisza. Istnieje wiele kodów, które nie są domyślnie używane, więc możesz je wykorzystać. Listę znajdziesz w pliku `/usr/X11R6/include/X11/keysymdef.h` (lub jego odpowiedniku w Twoim systemie).

3. W katalogu domowym utwórz plik o nazwie `.Xmodmap` i dodaj do niego coś takiego:

       keycode 233 = Next_Virtual_Screen
       keycode 234 = Prev_Virtual_Screen

4. Uruchom polecenie ``xmodmap` `~/.Xmodmap``

Teraz możesz uruchomić ponownie program `xev` i upewnić się, że przyciski generują kod klawisza, który został im przez Ciebie przypisany. Kody możesz teraz zwyczajnie przypisać do jakiegoś działania.

### Dodatkowe informacje

- Możesz przejrzeć pomoc programu `xev` przez wpisanie `man:/xev` w oknie &konqueror-dopelniacz; lub ``man` xev` w terminalu.

## Dodawanie skrótów klawiaturowych dla nowych działań

Większość działań dostępnych na pulpicie lub w programach można też bardzo łatwo przypisać do skrótów klawiaturowych. Jeśli działanie, dla którego chcesz utworzyć skrót zostało napisane przez Ciebie lub nie jest dostępne, ciągle możesz utworzyć skrót.

Żeby wykorzystać 2 poprzednie sekcje, być może chcesz przypisać któryś z nieużywanych klawiszy do jakiegoś skryptu lub polecenia DCOP. Nasz przykład przypiszemy dwa klawisze, które dodaliśmy w sekcji , żeby działały jak przełączniki: poprzedni, następny wirtualny pulpit. Są to dwie funkcje, do których potrzebny będzie serwer DCOP (który został omówiony w sekcji ).

Można łatwo uzyskać opisany efekt, korzystając z następującej metody:

1. Otwórz &kcontrol;, w sekcji the Regionalne i dostępność wybierz Skróty i gesty

2. Wybierz Nowe działanie

3. Nazwij je jakoś, np. `Następny wirtualny pulpit`

4. Ustaw Typ działania: jako Skrót klawiaturowy -> Polecenie/URL (proste)

5. Na zakładce Skrót klawiszowy wymyśl kombinację, którą chcesz uruchamiać polecenie. Dla naszego przykładu niech będzie to jeden z klawiszy z symbolem następny. Na ilustracji skrótu pojawi się napis Next_Virtual_Screen.

6. Na zakładce Ustawienia poleceń/URL wpisz polecenie: ``dcop kwin default nextDesktop``

Powtórz poprzednie czynności z klawiszem Prev_Virtual_Screen, ale wpisz tym razem: ``dcop kwin default previousDesktop``.

Teraz, naciskając klawisze Prev_Virtual_Screen lub Next_Virtual_Screen możesz się przełanczać odpowiednio do poprzedniego wirtualnego pulpitu lub do następnego.

Oczywiście możesz przypisać każdy wolny klawisz do każdego działania.

### Dodatkowe informacje

- Sprawdź w programie &khelpcenter; dokumentację programu KHotKeys. Możesz też wpisać w oknie &konqueror-dopelniacz; `help:/khotkeys`.

Adriaan
de Groot
groot@kde.org

## &kdebugdialog; - Kontrola wyjścia debugowania &kde;

### Użycie podstawowe

&kdebugdialog;nie znajduje się domyślnie w &kmenu-miejscownik;. Musisz więc użyć konsoli lub Alt + F2 i wpisać ``kdebugdialog``. &kdebugdialog;wyświetli okno z długą listą pozycji do debugowania.Każda pozycja ma pole wyboru, które może być zaznaczone lub odznaczone odpowiednio w celu włączenia lub wyłączenia wyjścia debugowania przez program, który jest częścią &kde;.

Lista pozycji jest posortowana numerycznie, nie alfabetycznie, więc kio (127) znajduje się przed artskde (400). Numery docierają do ok. 200000, ale tak naprawdę jest tylko 400 pozycji. Nie musisz przedzierać się przez całą listę, żeby znaleźć żądaną pozycję; powyżej znajdziesz wyszukiwarkę. Lista wyświetlanych wpisów jest filtrowana na bierząco. Wpisanie `k` nie wyfiltruje zbyt wielu pozycji, ale wpisanie `kont` pokaże tylko wpisy dotyczące &kontact-dopelniacz;. Jako jeszcze szybszy sposób włanczania i wyłanczania wyjścia debugowania, znajdziesz też przyciski Zaznacz wszystko i Usuń zaznaczenie, które nakazują &kde; generowanie wielu informacji diagnostycznych, albo bardzo małej ilości.

### KDebugDialog w trybie pełnym

W trybie pełnym, który można uzyskać, uruchamiając program kdebugdialog w sposób: ``kdebugdialog` `--fullmode``, wyświetlana jest ta sama lista wpisów, co w trybie zwykłym, ale jednocześnie możesz wybrać tylko jeden wpis z listy rozwijalnej. Następnie możesz niezależnie ustawić wyjście dla różnych typów wiadomości, jak: Informacja, Ostrzeżenie, Błąd, Błąd krytyczny. Dla każdego z tych typów możesz wybrać, gdzie wiadomości zostaną wysłane. Wyborem mogą być:

Plik, który możesz nazwać. Plik zostanie zapisany do katalogu $`HOME`.

Komunikat. Każda wiadomość debugowania jest wyświetlana w oknie informacyjnym, gdzie trzeba kliknąć OK w celu kontynuacji pracy z programem.

Powłoka, domyślny wybór. Wiadomości są zapisywane do standardowego wyjścia błędów, czyli pojawiają w oknie powłoki, gdzie program został uruchomiony lub dodawane są do pliku `.xsession-errors`.

Syslog (dziennik systemowy). Ta opcja powoduje przesłanie wiadomości z wyjścia programu do systemowego demona syslog, który może dokonać dalszej obróbki wiadomości.

Brak. Ta opcja tłumi wyjście wiadomości wybranego typu.

Dla wiadomości wygenerowanych przez błędy krytyczne zwykle niedobrym pomysłem jest wybranie opcji Brak lub Syslog (dziennik systemowy), ponieważ dla tych wyborów zwyczajnie nie zobaczysz owych wiadomości i program, który napotka na błąd krytyczny, zniknie bez podania przyczyny. Zachowanie, czy program ma zostać zamknięty przy napotkaniu na błąd krytyczny można kontrolować za pomocą pola wyboru Przerwij przy krytycznych błędach, które domyślnie jest zaznaczone — jednak możesz chcieć, żeby program przerwał działanie (w brzydkim stylu), jeśli napotka na błąd krytyczny.

#### Dodatkowe informacje